Łupież jest chorobą kojarzącą się z owłosioną skórą głowy. Przeważnie większość ludzi orientuje się czym jest łupież tłusty bądź suchy i że takowy w ogóle istnieje. Dla tych którzy zapomnieli bądź jeszcze nie są uświadomieni- łupież suchy charakteryzuje się małymi, białymi płatkami które niezbyt estetycznie wyglądają na ciemnych ubraniach podczas osypywania się. Natomiast łupież tłusty jest przeciwnością suchego, ponieważ nie osypuje się, a jego łuski są mocno przytwierdzone przy skórze. Może być on zagrożeniem dla włosów, z uwagi iż mieszki włosowe nie są w stanie swobodnie oddychać, a w połączeniu z zatkanymi gruczołami łojowymi rozpoczyna się jeszcze bardziej nadmierna produkcja sebum.

Łupież zazwyczaj nazywamy mianem choroby skóry. Łupież różowy Giberta jest jednostką chorobową która opisano w roku 1860. Wykonał to lekarz Camille Melchior Gibert.

Jest to stosunkowo łagodna choroba w obrębie skóry, nie ma jednak potwierdzonej przyczyny występowania. Pojawia się zazwyczaj nagle, po przebytej chorobie w momencie kiedy organizm jest jeszcze osłabiony. Dość ciekawy jest fakt, że omija on owłosioną skórę głowy co nie należy do cechy charakterystycznej łupieżu.

Jak wygląda łupież różowy?

Osoba która ma tę niebywałą przyjemność zderzenia się z owym przypadkiem często jest wręcz przerażona ze względu na przebieg łupieżu różowego. Jak sama nazwa wskazuje pojawiają się łuszczące plamy koloru różowego – dlatego też nazywamy je odmianą łupieżu. Dolegliwość ta pojawia się najczęściej na wiosnę i jesień i najczęściej dotyczy osoby w przedziale wiekowym 10-35lat.

Jakie są pierwsze objawy?

Do pierwszych objawów zalicza się pojawienie dużej różowej plamy w obrębie klatki piersiowej bądź pleców – zwykle mylona jest z ukąszeniem owada, grzybicą skóry bądź uczuleniem. Po upływie kilku dni, przeciętnie aż do 2 tygodni plamy mogą się pojawiać w obrębie innych części ciała. Zmiany powstałe na tułowiu przybierają charakterystyczny kształt choinki z opuszczonymi w dół gałęziami.

Tego typu dolegliwość niezbyt dobrze toleruje skórę opaloną, więc w przypadku osób korzystających z kąpieli słonecznych, łupież różowy pojawia się na nieopalonych częściach ciała. Zmiany prawdopodobnie mają podłoże wirusowe.

Lekarze pierwszego kontaktu często nie są w stanie rozpoznać i wydać diagnozy widząc tego typu zmiany. Najlepiej jest się udać do lekarza dermatologa, który jest w stanie wydać diagnozę widząc już pierwsze objawy. Łupież różowy nie wymaga leczenia, ponieważ już po 6tygodniach może dojść do poprawy i zmiany samoistnie ustąpią.

Ten rodzaj łupieżu nie należy do schorzeń zakaźnych. Zmiany mogą swędzieć, dlatego lekarz w tym przypadku może przepisać leki przeciwhistaminowe lub ze sterydami (kortykosteroidy, lotion galmanowy, kremy z hydrokortyzonem).

Jak zwalczać swędzenie domowymi sposobami?

- wykonanie okładów ze świeżego ogórka na swędzące zmian

- smarowanie maścią z arniką lub nagietkiem lekarskim

- opalanie ciała

- robienie okładów z sody oczyszczonej lub octu jabłkowego

- okłady z ziół – lawendy, rumianku, oczaru wirginijskiego

- stosowanie kosmetyków przeznaczonych typowo dla skóry alergicznej i wrażliwej

- natłuszczanie ciała po kąpieli

- naświetlanie zmian promieniami ultrafioletowymi

- można stosować szampony przeciwłupieżowe dostępne w aptece i zastosować je podczas prysznica zgodnie z ulotką (potrzymać pianę przez kilka minut na skórze- na zmianach chorobowych, a następnie spłukać i nasmarować je maścią wskazaną przez lekarza)

Czego nie wolno w czasie choroby?

- należy wystrzegać się długich kąpieli w za ciepłej wodzie – najbardziej odpowiedni w tym przypadku jest prysznic

- nie wolno korzystać z sauny, nawet suchej

- pot widocznie pogarsza stan skóry dlatego też nie zaleca się intensywnych ćwiczeń fizycznych

- nie wolno drapać zmian – aby zmniejszyć świąd należy smarować zmiany

Jeżeli zmiana nie jest do końca rozpoznawalna, jest mylona z grzybicą skóry warto wykonać badania na posiew w celu sprawdzenia czy w zmianach nie pojawiły się grzyby.

Badania nad tą chorobą skóry trwają w laboratoriach przez cały czas, jednak nasza wiedza na temat łupieżu różowego Gilberta jest niestety niewiele większa niż ta w połowie XIX wieku –w czasie kiedy ta choroba została opisana. Jak wszystko wskazuje schorzenie nie jest groźna dla naszego zdrowia. Wszystko wskazuje, że schorzenie nie jest groźne.

Jednak nie do końca jeszcze wiadomo, dlaczego się pojawia. Nie wiemy czy łączyć to z genetyką czy może osłabieniem organizmu. Nie znając dokładnej przyczyny jego powstania lekarze mogą stosować jedynie leczenie objawowe. Uspokaja nas myśl, że łupież różowy nie pojawi się na twarzy ze względu na ciągłe narażanie jej na działanie promieni słonecznych. A także to, że jednorazowe przechorowanie zmiany nie ma swoich nawrotów tak jak w przypadku innych odmian łupieżu.

Co należy zrobić, gdy zauważysz różowe zmiany na skórze?

Z pewnością nie wolno ich lekceważyć tylko obserwować. Wysyp łupieżu różowego Giberta następuje po upływie od 6 do 10dni. W tym momencie pojawiają się widoczne łuszczące się blaszki (łupież).

Łupież różowy należy pokazać lekarzowi, a najlepiej wykonać badania, aby nie pomylić go z tak bardzo podobnymi zmianami uczuleniowymi i grzybiczymi, czy nawet łuszczycą, gdzie wskazane jest specjalistyczne a przede wszystkim intensywne leczenie.

Łupież jest przypadłością, z którą będziemy się stykać dosyć często, większość z nas z całą pewnością posiadała kiedyś problemy z łupieżem. W społeczeństwie panuje utarta opinia, że łupież jest wynikiem zaniedbywania higieny osobistej, stwierdzenie to nie jest jednak prawdą, gdyż łupież może posiadać także całkowicie inne podłoże. Na szczęście nie jest to problem, którego nie da się usunąć, leczenie łupieżu jest jak najbardziej możliwe i nie będzie raczej bardzo skomplikowanym. Chcąc zagłębić się dalej w temat powinniśmy najpierw spróbować odpowiedzieć sobie na pytanie czym tak naprawdę jest łupież i dlaczego powstaje. Odpowiedź w tym przypadku jest bardzo prosta, będzie on następstwem złuszczającej i w nadmiarze zrogowaciałej warstwy naskórka, najczęściej właśnie na skórze głowy. Naskórek ten będzie po prostu odpadał i osiadał na powierzchni włosów i ramion w postaci białych płatków – najpowszechniejszej formy łupieżu. U każdego człowieka proces łuszczenia się skóry głowy będzie zachodził w stanie umiarkowanym, o chorobie możemy mówić, kiedy do czynienia mieć będziemy ze złuszczaniem nadmiernym.

Łupież będzie mógł przybierać wiele różnego rodzaju form, jedną z najczęściej spotykanych będzie łupież suchy, zwany także zwykłym, czy też pospolitym. Nie będzie on wywoływał ani nadmiernego wypadania włosów, ani też drastycznego osłabiania ich struktury, w przypadku zignorowania problemu będziemy mogli jednak zauważyć, że włosy stają się coraz bardziej suche i łamliwe. Z czasem łupież suchy zaczyna przeradzać się w jego tłustą formę, co jest już o wiele bardziej uciążliwym do usunięcia i wyleczenia.

Jak zauważyli naukowcy oraz jak wynika z badań statystycznych, największe rozpowszechnienie łupieżu w przypadku przedstawicieli obojga płci będzie miało miejsce w przedziale wiekowym od dziesięciu do dwudziestu lat, czyli ogólnie można powiedzieć w wieku nastoletnim, okresie dojrzewania. Łupież zwykły najczęściej spotykany będzie w przypadku męskiej części społeczeństwa, a z wiekiem ma tendencję do przekształcania się w łupież tłusty.

Postać łupieżu zwykłego będzie bardzo dobrze rozpoznawalną, przede wszystkim dlatego że występuje on jako drobne łuski o białym kolorze na owłosionej skórze głowy. Oprócz tego takie nieestetyczne złuszczenia pojawiać mogą się w okolicach brwi, na brodzie, pod pachami oraz na wzgórku łonowym. W przypadku występowania łupieżu same mycie głowy nie będzie rozwiązaniem, gdyż poprawa jest jedynie krótkotrwałą, a po jakimś czasie łuszczenie występuje na nowo. Powoduje to, że czesanie to strasznie nieprzyjemna czynność, gdyż łuski odpadają od skóry głowy i są strasznie widoczne na ciemnych ubraniach i ciemniejszych odcieniach włosów.

Na szczęście leczenie tejże odmiany łupieżu będzie proste, zastosowanie znajdują tutaj przede wszystkim leki o działaniu zewnętrznym. Rodzaj oraz ich siła będzie uzależniona od tego jaki jest poziom nasilenia samej choroby, mimo wszystko jednak powinniśmy się skonsultować z dermatologiem, aby jak najszybciej i najskuteczniej poradzić sobie z tymże problemem.

Łupież pstry w wielu publikacjach naukowych oraz medycznych opisywany jest jako powierzchniowe zakażenie naskórka. Objawiać będzie się przede wszystkim w postaci brunatnych plam, które zlokalizowane są przede wszystkim w okolicach klatki piersiowej. Schorzenie te, czy też przypadłość będzie wywoływana przez grupę specyficznych pasożytów, które zwane są drobniakami. Problem ten dotyka przede wszystkim osoby po okresie dojrzewania płciowego, w niektórych przypadkach występować będzie także u dzieci.

Objawy łupieżu pstrego są zazwyczaj bardzo charakterystycznymi, powierzchnia na której występują zmiany będzie miała skłonności do łuszczenia się, oprócz tego występować będzie nieprzyjemny i dokuczliwy świąd. Problem ten może być zauważalnym między innymi w przypadku częstej ekspozycji ciała na słońce, gdyż plamy łupieżu pstrego nie będą się opalać, co wiąże się z obfitym produkowaniem patogenów.

Sposoby na łupież pstry będą przeróżnymi, w większości przypadków w pełni wystarczającą jest wizyta u dermatologa, które zaleci nam odpowiednią kurację. Leczenie zewnętrzne rozwiązuje przeważnie problem, stosuje się różnego rodzaju szampony, czy też kremy. Takowe specyfiki nanosi się na skórę i pozostawia na kilka minut do momentu spienienia, a następnie spłukuje. Kuracja musi jednak przebiegać regularnie, a następnie powtarzać się sporadycznie przez następne tygodnie od momentu ustania problemu, gdyż zawsze istnieje ryzyko że łupież pstry powróci. Skutecznym i jednocześnie chwalonymi będą preparaty, zawierające w sobie selen, czy też związki cynku.

Obojętnie czy stosować będziemy szampony na łupież, czy też różnego rodzaju innego specyfiki, w przypadku tejże właśnie odmiany po zakończeniu kuracji na skórze pozostaną białe plamy. Teraz zbawienną rolę odgrywa już słońce. Kilkudniowa ekspozycja zmienionych obszarów skóry na jego działanie będzie zbawienną i plamy powinny zniknąć bardzo szybko. Pamiętajmy, że należy jednak uważać, jeszcze przez okres pierwszych tygodni po zakończeniu kuracji, gdyż jak już wcześniej wspomniano łupież pstry może powrócić.

Łupieżem potocznie nazywamy nadmierne łuszczenie się skóry głowy oraz skóry innych owłosionych obszarów ciała. Medyczna definicja tej przypadłości tłumaczona jest właściwie tak samo, jednak podkreślany jest w przypadku łupieżu, w odróżnieniu od innych przypadłości, brak zmian zapalnych. Wyróżniamy generalnie dwie odmiany łupieżu: zwykły i tłusty.   (więcej…)

Łupież jest bezpośrednim następstwem nadmiernego złuszczania się naskórka. W normalnej skórze głowy złuszczanie starych komórek i tworzenie ich zastępców jest bardzo uporządkowane i kompletne. W skórze z łupieżem proces ten jest przyspieszony i często nowo powstałe komórki ulegają złuszczeniu jeszcze przed obumarciem.
Natomiast nie jest do końca wiadome, co wywołuje łupież. Chociaż precyzyjna przyczyna łupieżu jest nieznana, wydaje się, że w jego etiopatogenezie odgrywają rolę czynniki wewnętrzne i zewnętrzne.

Do czynników wewnętrznych zalicza się:

• zaburzenia hormonalne,
• osłabienie organizmu,
• nadmierne parowanie,
• słaby poziom higieny osobistej,
• nadwrażliwość typu alergicznego,
• brak wypoczynku,
• stres emocjonalny,
• nadmierne spożycie cukru, tłuszczów nasyconych i skrobi,
• niewłaściwe odżywianie oraz predyspozycje genetyczne.

Natomiast do czynników zewnętrznych mogących wywoływać i pogarszać problem łupieżu zalicza się:

• nadmierne używanie żeli i lakierów,
• niewłaściwe korzystanie z produktów koloryzujących lub nadmierne wykorzystywanie elektrycznych wałków do włosów,
• zbyt rzadkie stosowanie szamponu do włosów
• lub niewystarczające spłukiwanie.

Nasilać objaw może także zimny klimat i zbyt duże suche ogrzewanie mieszkania.

Łupież biały jest jedną z odmian łupieżu. Występuje częściej u dzieci i osób młodych. Można go rozpoznać po występowaniu białych plam, najczęściej skupionych w okolicach twarzy i na kończynach. Stosunkowo często obserwuje się swędzenie, a leczenie tej odmiany łupieżu bywa dość przewlekłe.

Najczęściej leczenie łupieżu opiera się na szamponach zawierających smołę pogazową, sól cynkową pyritionu, kwas salicylowy, siarczek selenu i siarkę. Domowe sposoby na łupież opierają się na codziennej pielęgnacji z zastosowaniem szamponu przeciwłupieżowego.

Ponieważ złuszczanie się naskórka jest naturalnym procesem, nie może zostać całkowicie wyeliminowane, a jedynie kontrolowane i utrzymywane w normalnych granicach. Jako uzupełniające leczenie zalecana jest dieta bogata w witaminy grupy B (drożdże spożywcze oraz kiełki pszenicy zawierają duże ilości przede wszystkim witaminy B6 bardzo istotnej w kontroli łupieżu). Także jaja kurze i kapusta dostarczają dużych ilości witaminy B6, a oprócz tego także siarki, która jest minerałem poprawiającym stan skóry. Oprócz suplementacji witamin z grupy B, dla zdrowia skóry wskazane może być dodanie witaminy A i E. Najlepiej by pochodziły one z naturalnych produktów, z których lepiej są przyswajane przez organizm niż z preparatów witaminowych.