Na chorobę jaką jest zakażenie grzybicze skóry głowy chorują głównie osoby dorastające i dzieci. Dolegliwość tego typu cechuje się dość dużą zakaźnością. Spowodowana jest przez Trichophyton tonsurans i Microsporum canis. Może przebiegać zakaźnie powierzchownie (czynnik etiologiczny – dermatoflt antropofilny), bądź jako zakażenie głębokie (wywołane przez dermatofity zoofilne).

U osób cierpiących na grzybicze zakażenie głowy dostrzeżemy na jej powierzchni guzy tworzące się wokół mieszków włosowych. Mają one skłonność do rozmiękania. Wydobywa się z nich treść ropna. Guzy zlewają się ze sobą tworząc pojedynczy, ostro odgraniczony w kolorze żywoczerwonym wykwit z nieułamanymi osadzonymi, luźno włosami. Grzybice owłosionej skóry głowy leczone są za pomocą doustnie przyjmowanych leków – gryzeofulwiny i ketokonazolu. Dodatkowo należy ręcznie usunąć zmienione włosy.

Rodzaje grzybicy skóry głowy:

Grzybica strzygąca
W tym przypadku sprawcą są dennatofity z rodzaju Trichophyton, dominuje duża ilość małych ognisk z nierówno ułamanymi włosami. Efekt przypomina przystrzyżone włosy. Skóra w miejscu zmienionych chorobowo zwykle nie ma zmian, sporadycznie może występować niewielki rumień. Grzybica strzygąca u mężczyzn pojawia się na brodzie, natomiast u dzieci na owłosionej skórze głowy. W zależności od nasilenia objawów zapalnych wyróżniamy postać głęboką i powierzchowną. Ta pierwszą charakteryzują guzy o nierównej, czasami nawet o brodawkowatej powierzchni. Pokryte są strupami i ropną wydzieliną. Postać powierzchowna ma widoczne, liczne ogniska z wyraźnymi łuszczącymi się objawami zapalnymi i ułamanymi włosami tuż nad powierzchnią skóry. Na gładkiej skórze głowy powstają owalne bądź okrągłe ogniska z pęcherzykami, strupami i grudkami. Zmianom towarzyszy świąd. Ten rodzaj grzybicy może zająć również paznokcie.

Grzybica drobnozarodnikowa
Wywołują ją dermatofity z rodzaju Microsporum. W tym przypadku w większości stwierdza się pojedyncze, duże ogniska pozbawione włosów bądź ułamane tuż nad skórą i otoczone szarą pochewką. Zmiany skórne ogólnie nie wykazują cech stanu zapalnego, jednak czasami może pojawić się wyraźny rumień. Przy grzybicy drobnozarodnikowej może pojawić się złuszczanie drobnopłatowe powierzchni, która została objęta zakażeniem.

Grzybica drobnozarodnikowa jest bardzo zakaźna, często występuje u dzieci przebywających w dużych zbiorowiskach np. przedszkolu. Nigdy nie zajmuje paznokci, rzadko obejmuje skórę gładką, jej objawy przypominają grzybicę strzygącą (na owłosionej skórze głowy).

Grzybica woszczynowa (strupień woszczynowy)
W tym rodzaju grzybicy czynnikiem etiologicznym, obecnie praktycznie nie występującym jest Trichophyton schoenleinii. Jeśli dojdzie już do rozwoju grzybicy, to jej obraz kliniczny może być dość nietypowy. Pojawiają się różowobrunatne grudki przymieszkowe bądź łupieżopodobne. Do klasycznych objawów zalicza się powstanie tarczek woszczynowych, przylegających do skóry i mających żółtoszare zabarwienie. Włosy stają się matowe i mają specyficzny „mysi” zapach. Ten rodzaj grzybicy zajmuje powierzchnię całej głowy i pozostawia po sobie rozległe blizny. Grzybica woszczynowa w odróżnieniu od grzybicy strzygącej i drobnozarodnikowej powoduje bliznowacenie, a co za tym idzie trwałe wyłysienie.

Firma Janssen Pharmaceutica (producent szamponu Nizoral) włożyła duże zaangażowanie w leczenie zakażeń grzybiczych. Te są zaraźliwe i przewlekłe. Firma rozwijała ona szeroką gamę leków przeciwgrzybiczych, które są rozpoznawane na całym świecie. Wiele leków stosowanych w leczeniu zakażeń grzybiczych skóry są stosowane bezpośrednio na miejsca zakażenia w postaci maści, kremów lub szamponów leczniczych. W 1960 roku, naukowcy stworzyli preparaty takie jak DAKTARIN ™ (mikonazol) i Pevaryl ™ (Ekonazol). Leki te są dostępne niemal wszędzie w postaci kremu, aerozolu, w proszku lub formie żelu. Szampon Nizoral ™ został opracowany do leczenia łojotokowego zapalenia skóry oraz łupieżu.

Niektóre zakażenia grzybicze obejmują duże lub niedostępne części ciała a nawet narządy wewnętrzne, przez co leczenie maścią jest nieodpowiednie bądź nawet niemożliwe. Z tego powodu naukowcy Janssen Pharmaceutica starali się opracować leki, które mogłyby zostać podjęte w formie tabletek oraz miały działać na obszarze całego ciała. W 1976 odkryli ™ Nizoral (ketokonazol). Był to przełom porównywalny z odkryciem pierwszego doustnego antybiotyku. Dalsze badania i doskonalenie ketokonazolu doprowadziły do odkrycia w 1980 roku Sporanox ™ (itrakonazol).
Itrakonazol stał się najbardziej skutecznym produktem. Lek jest skuteczny wobec wielu grzybów, a tym samym może być stosowany w leczeniu wielu zakażeń grzybiczych skóry i paznokci. Itrakonazol wykazał również aktywność przeciwko większości ogólnoustrojowych zakażeń grzybiczych, w tym aspergiloza i histoplasmosis. Ostatnie postępy w leczeniu zakażeń grzybiczych dokonał Janssen Research Foundation, pracuje on nad poprawą itrakonazolu. Ten spowodował między innymi rozwój leków, które są przydatne przy doustnym leczeniu grzybicy. Bolesne i nieprzyjemne leczenie, jest bardzo powszechne u pacjentów z obniżoną odpornością.

No related posts.

This entry was posted on czwartek, Luty 18th, 2010 at 21:32 and is filed under Choroby skóry głowy. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.